شمارهٔ ۴۲

روز آن را که سیه گشت ز چشم سیهت روشنی نیست جز از پرتو روی چو مهت ز یکی جان بستاند به یکی جان بخشد جان من این چه اثرهاست که دارد نگهت عجبی نیست اگر صید حرم را ز حرم به سوی دامگه آرد هوس دامگهت ز تو داد دل ما را بستاند روزی آنکه کرده است به ملک دل ما پادشهت کوش تا شهر دل آباد کنی ای شه حسن پیشتر ز آنکه نهد رو به هزیمت سپهت نه به رحم است که بر باد ندادی خاکم ز آن ندادی که مبادا بنشیند به رهت گشت مرحوم ز سنگ ستمت چون زنخست ریخت بال و پرم از حسرت طرف کلهت دور از او زیستی و هر چه به پاداش سحاب هجر او با تو کند نیست فزون از گنهت