شمارهٔ ۶۹

خوش آنکه چشم تو گاهی بمن نگاهی داشت نداشت گاهی اگر التفات گاهی داشت گذشت آنکه دل آن نگار سنگین دل حذر ز ناله و اندیشه ی ز آهی داشت عجب نبود که او بگذرد ز جرم دلم بجز گناه محبت اگر گناهی داشت شدم هلاک غم او و بد گمانی بین که در محبت من باز اشتباهی داشت مراست دل به تو مفتون و هر دلی بدلی نداشت راه بمن خصمی تو راهی داشت ز بار عشق تو دوشم بدوش کوهی بود که در برابر آن کوه وزن کاهی داشت شدم بجرم وفا من شفیع دل اما گناهکارتر از خویش عذرخواهی داشت ز خصمی فلک اندیشه ی نداشت سحاب بر آستانه ی میخانه تا پناهی داشت