Güzin'in Sonraki Yılları

Koltuğuna gömülür de güzin Derdi ki ihtiyarlıktır önüm Beni yalnız bırakacaklar ah Yakında bütün aşıklarım Kzım sen bilmezsin Dillere destandım ben eskiden Benim gönlümü saran çılgınlıklardı Erkeklerin gönlünü saran ben Adülhak Hâmid’i vardı ya Fatmanımın Benim de vardı Sâlah Birsel’im İnce olur zeki olur ya her kadın gençliğinde Ben de beyazdım uyanıktım güzeldim Ah ah ben evvelleri Dağda büyümüş fidan gibiydim Bir rüzgar esmeye görsün Tomurcuklanır çiçeklenirdim Ama şimdi şu koltukta Bir isteksizliktir bitiren içimi Saçlarımı şöyle kaldırıyorum ya Kaldırmasam da olur hani Nasıl değişti erkeklerin hali Anlayamadım kızım Artık Sâlah Birsel bile geçmez Penceremden sanırım.