بخش ۱ - فراقنامه

به نام خدایی که با تیره خاک بر آمیخت این جوهر جان پاک چو با یکدگر کردشان آشنا دگر بارشان کرد از هم جدا که دانست کان آشنایی چه بود پس از آشنایی جدایی چه بود درین پرده کس را ندادند بار نمی داند این راز جز کردگار به بویی که در نافه افزون کند بسی آهوان را جگر خون کند صدف تا کند دانه در پدید بسی شور و تلخش بباید چشید بر افراخت نه پرده لاجورد ده و دو مقام اندر و راست کرد به هر پرده و هر مقامی که ساخت یکی را زد و دیگری را نواخت شکر را زنی خانه ای بر فراخت گره کاری و بند گیریش ساخت مگس خواست حلوایی از خوان او عسل آیتی گشت در شان او خداوند هفت آسمان و زمین زمین گستر و آسمان آفرین ز خورشید مه را جدایی دهد شب و روزشان روشنایی دهد نپرسی چرا اختر و آسمان شب و روز گردند گرد جهان مپندار کین بی سبب می کنند خداوند خود را طلب می کنند نمی گنجد او در تمنای تو تو او را بجو کوست جویای تو گل ما بنا کرده قدرتش دل ما سراپرده عزتش به نورش دو چشم جهان ناظر است از آن نور مردم شده ظاهر است خداوند چار و دو و سه یکی است بماند شش و چار و نه اندکی به مسمار هفت اخترش دوخته فلک حلقه ای بر درش دوخته به حکمت رسانیده است آن بدین روان ز آسمان و تن از زمین فزون از زمین است تا آسمان تفاوت مر این هر دو را در میان دگر بارشان کرد از هم جدا دو بیگانه با هم شدند آشنا که آن از گل تیره است این ز نور ز تن تا به جان نسبتی هست دور به زاری و حسرت جدا می شوند چو با یکدگر آشنا می شوند نمی بودشان کاشکی اتصال چون جان را و تن را چنین بود حال