غزل شمارهٔ ۱۳۵
س سلمان ساوجی
0
Altın Yaprak
خاک آن بادم که از خاک درت بویی برد
گرد آن خاکم که باد از کوی مهرویی برد
از هواداری به جان جویم نسیم صبح را
تا سلامی از من بیدل به دلجویی برد
چون ز هر سویی نشانی می دهندش می دهم
خاک خود بر باد تا هر ذره ای سویی برد
با سر زلفت مرا سربسته رازی هست از آن
دم نمی یارم زدن ترسم صبا بویی برد
بر سرت چندان پریشان جمع می بینم که گر
بر فشانی عقد گیسو هر دلی مویی برد
تاب مویت نیست رویت را ز پیشش دور کن
حیف باشد نازنینی بار هندویی برد
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş