غزل شمارهٔ ۱۴

محتسب گوید که بشکن ساغر و پیمانه را غالبا دیوانه می داند من فرزانه را بشکنم صد عهد و پیمان نشکنم پیمانه را این قدر تمییز هست آخر من دیوانه را گو چو بنیادم می و معشوق ویران کرده اند کرده ام وقف می و معشوق این ویرانه را ما ز بیرون خمستان فلک می می خوریم گو بر اندازید بنیاد خم و خمخانه را ما ز جام ساقی مستیم کز شوق لبش در میان دل بود چون ساغر و پیمانه را عقل را با آشنایان درش بیگانگی است ساقیا در مجلس ما ره مده بیگانه را جام دردی ده به من وز من بجام می ستان این روان روشن و جامی بده جانانه را سر چنان گرم است شمع مجلس ما را ز می کز سر گرمی بخواهد سوختن پروانه را راستی هرگز نخواهد گفت سلمان ترک می ناصحا افسون مدم واعظ مخوان افسانه را