غزل شمارهٔ ۲۴۰

زین پیش داشت یار غم کار و بار یار آخر فرو گذاشت به یکبار کار یار عمری گذشت تا سخنم را به هیچ وجه در خود نداد ره دهن تنگ بار یار چندانکه می روم ز پی یار جز غبار چیزی نمی رسد به من از رهگذار یار افتاده ام به بحری وانگه کدام بحر بحری که نیست ساحل آن جز کنار یار بار جهان کجا و دل تنگم از کجا جایی است دل که نیست در و غیر بار یار نگرفته است دامن من هیچ آب و خاک الا که آب دیده و خاک دیار یار یار ار به اختیار تو شد نیک ور نشد واجب بود متابعت اختیار یار چون غنچه ام اگر چه بسی خار در دل است من دل خوشم به بوی نسیم بهار یار بلبل گذاشت شاخ سمن میل خار کرد یعنی که خوشتر از گل اغیار خار یار سلمان تو چند دعوی یار کنی که خود پیداست بر محک محبت عیار یار