غزل شمارهٔ ۲۷۰

آرزو دارم ز لعلش تا به لب جام مدام وز سرم بیرون نخواهد رفتن این سودای خام چون قدح در دل نمی آید مرا الا که می چون صراحی سر نمی آرم فرو الا به جام باده گر بر کف نهم با یاد او بادم حلال باد اگر بر من وزد بی بوی او بادم حرام من به بویش گه به مسجد می روم گاهی به دیر مست آن بویم ندانم این کدام است آن کدام گر به دیر اندر نشان دوست یابم از حرم رخ به دیر آرم نگردم باز گرد آن مقام ساقیا من پخته ام بویی تمام است از میم خام را ده جام و کار ناتمامان کن تمام زاهدان خشک را در مجمع رندان چه کار خلوت خاص است و اینجا بر نتابد بار عام دیگران گر نام و ننگی را رعایت می کنند هست پیش عارفان آن نام ننگ و ننگ نام دشمنان گفتند کام دوست ناکامی توست عاقبت سلمان به رغم دشمنان شد دوستکام