غزل شمارهٔ ۲۷۳

بر زلف تو من بار دگر توبه شکستم بس عهد که چون زلف تو بشکستم و بستم دریاب که زد کار جهانی همه بر هم چشم تو و عذرش همه این است که مستم در نامه چو من شرح فراق تو نویسم خون گرید و فریاد کند خامه ز دستم خورشید بلندی تو و من پست چو سایه آنجا که تو باشی نتوان گفت که هستم چشم تو به دل گفت که مست منی ای دل دل گفت بلی مست تو از روز الستم گنجی است روان جام می و توبه طلسمش برداشتم آن گنج و طلسمش بشکستم بر سوختن و مردن من شمع شب افروز خندید بسی امشب و من می نگریستم روزش به سر آمد سحری گفت که سلمان برخیز که من نیز به روز تو نشستم