شمارهٔ ۱۸ - در مدح سلطان الوزرا محمد زكریا

س سلمان ساوجی
0 Altın Yaprak
سرو با قد تو خواهد که کند بالا راست راستی نیستش این شیوه که بالای تو راست چشم سرمست تو را عین بلا می بینم لیکن ابروی تو چیزی است که بالای بلاست سرو می خواست که با قد تو همسایه بود سایه قد تو دیدم زکجا تا به کجاست تو جم ملک جمالی دهن انگشتریت مشکل این است که انگشتریت نا پیداست بخت برگشته من رفته چو چشمت در خواب کار آشفته ام افتاده چو زلفت در پاست شاهد ماهرخ من همه چیزی دارد بجز از زیور یک حسن که آن حسن وفاست روی بنما به من ای آینه حسن و جمال که جمال تو ز آینه دل زنگ زد است هست مشاطه باغ از رخ و قد تو خجل که چمن را به گل و لاله و شمشاد آراست ملکت حسن تو را بر طرف چشمه مهر چیست آن سبزه نورسته مگر مهر گیاست شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح هر سحر پیرهن شعر سیه کرده قباست من گرفتم که به پولاد دلی آینه ای گرچه پولاد دل است آینه هم روی نماست زیب دور قمر آمد چو خط آصف دهر سر زلف تو که بر برگ سمن غالیه ساست روی زیبای تو چون رای جهانگیر وزیر عالم آراسته از حسن ممالک آراست خواجه شمس الحق والدین که اگر تابدروی رایش از شمس فتد همچو قمر در کم و کاست پادشاه وز را میر زکریا که زقدر آستان در او مسند جای وز راست آنکه در کار ممالک قلم و دستش را قوت دست کلیم الله و اعجاز عصاست سجده درگه او نور جبین می بخشد هم از آن سجده شما را اثری در سیماست قلمت زرد و نثار است و بسی در دارد این از آن است که آمد شدنش بر دریاست شاید ار زانچه غلامیش کمر بسته بود آفتاب فلک آنگه که مقامش جوزاست همت عالی اوراست مقامی که فلک با وجود عظمت در نظرش کم ز سهاست ای سراپرده عصمت زده بالای فلک زهره زاهره ات مطربه بی سروپاست نظر رای تو از منظره امروزی کرده نظاره احوال جهان فرداست ذات تو پیرو عقل است مصور گشته که سراپا همه علم و هنر و ذهن و ذکاست شده از عشق عبارات و خطت دیوانه آب با سلسله بنهاده سر اندر صحراست عدلت از روی جهان تیغ و تبر بر می داشت آن مظالم همه در گردن شوم اعداست در هم آمیخته اعضای عدوی تو به کین تیغ ایام ز یکدیگرشان کرده جداست با کفت ابر سیه روی شد و کرد عرق هیچ شک نیست که این دو ز آثار حیاست خرد مصلحت اندیش هر اندیشه که عرض نکند بر نظر رای صواب تو خطاست زیر دست تو فلک می طلبد منصب خویش خویشتن را همگی برده فلک بر بالاست رای عالی نظرت مطلع انوار یقین ذات فرخ اثرت مظهر الطاف خداست گشت در شرح ثنایت قلمم سرگردان روزگاری است که تا در سر کلک این سوداست صاحبا غیر رهی بنده پنجه ساله نیست این بنده ز درگاه تو محروم نیست چراست می کنم شکر که در طبع دعا گوی تو نیست هیچ از آن چیز که در طبع خسیس شعر است بدن و جان مرا عارضه ای هست آن عرض می کنم بر تو که تدبیر تو قانون شفاست کارم از شوخی نظم است چنین نامنظوم خاک بر فرق هنر کان رنج و عناست آب خاشاک چو بر خاطر خود دید چه گفت گفت شک نیست که هر چیز که بر ماست زماست با چنین عارضه و ضعف تمنای نجات دارم اما همه موقوف اشارات شماست آن حقوقی که در آفاق رهی را به سخن هست بر بارگه سلطنت امروز کراست تا عماری فلک راست غلاف اطلس تا قبای بدن کوه گران از خار است از بقای ابدی باد بقای قد تو که بقا خود به خود وجود تو مزین چو قباست

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.