Ben Ağaç

Ağaçlar bir garip duruyor sonbahar mı geliyor ne? Yapraklar düşmeye yakın kopmaya... Yıkılsın toprağa düşecek her bir yaprak çok mu hayrını gördüm sanki! Dalına bağlıyken ya da cana bağlıyken yar... Çok mu güldürdü beni düşmeden önce toprağa o kendinden emin... Sararmış olmasına rağmen kendinden emin yaprak... Bir ağacın gövdesi misali dallarım uzamış ve bana bağlıydı yaprak benimdi... Ben besledim onu yeşillendi anlamlar yüklendi her birine her birine ayrı anlamlar yüklendi... Biri sevgiydi biri aşk biri güvendi sadakat yani... Sevdaydı biri kopmazdı heyhat... Kopamaz gibi duruyordu sanki Yapraklar... Önce yeşillendi her biri sonbahar geldi her biri nankör kedi ya da isyan etmiş bir aşk şairi misali, Ben gidiyorum dedi... Önce güven gitti sonra sadakat, sonra sevgi... Sarardılar birer birer birer gülü yalnız bırakan bülbül misali... Hepsi korkudan sapsarı telaştan nefretten bir o kadar da sevgiden sapsarı bir halde... Sapına kadar sarıydı her biri... Biri kaldı dalımda uzun zaman geçti ama benimleydi beni bırakmayacak gibiydi sanki... Adı aşktı bu yaprağın en sadık olanı idi çok geç sarardı çok geç soldu Gayri... Ama o da terk etti gitti, bıraktı ayırdı kendini benden özünden koptu gitti terkeyledi... Yar için uzattığım dallar boş duruyorlar ve yerde onun için beslenen yapraklar sapsarı her biri... Ve ben ağaç, gövdem toprağın dibinde saplanmışım buraya kımıldayamıyorum... Yıkılsın şu saplandığım dağın her bir metresi! Çok mu hayrını gördüm Sanki!..