شمارهٔ ۳ - و برای او همچنین

شیعیان بار دگر نخل عزا می بندند باز بار سفر کرب و بلا می بندند یا مگر حجله قاسم به مبلا می بندند باز پیرایه گلشن به حنا می بندند بوی گلهای چمن را به صبا می بندند گفت قاسم اگرم لشگر غم چیره شود تیر صیاد پی صید حرم چیره شود من نترسم که به من خیل ستم چیره شود هر کجا چتر دو طاووس به هم چیره شود نخل قتل دل پر داغ مرا می بندند هر کجا جان ره جانان ز وفا بسپارد پای همت بسر کون و مکن بگذارد گور را حجله دامادی خون پندارد دلم از خون شدن خویش نشاطی دارد همچو طفان که شب عید حنا می بندند ای عمویی که تو را هست خدم خیل ملک تشنه آب شهادت شده ام همچو ملک لطف بنما و مکن نام من از دفتر حک تویی آن آیت رحمت که ملایک به فلک حرز نام تو به بازوی دعا می بندند نوعروسا بنگر پیک اجل بر کف جام دارد و می دهدم از بر جانان پیغام توهم آماده تاراج شو و رفتن شام درد هجر است سزای دل و جانم که مدام تهمت رجم بر آن شوخ بلا می بندند عاشقی را که شود دیده دل محو صفات آرزویی به دلش نیست به جز دیدن ذات صامتا از دل عشاق محو صبر و ثبات تو خیالان همه خوش طبع و ظریفند نجات لیک کی چون تو سخن را به ادا می بندند