شمارهٔ ۶۴

دلی کز عشق مفتون نیست یا رب پر ز خونش کن ز اقلیم محبت خسته و حیران برونش کن سری کز غمزه لیلی و شت ناگشته سودایی چون مجنون خوار و سرگردان به صحرای جنونش کن اگر چون بیستون بار غمت اندر دلی نبود بسان خیمه بی خانمان و بی ستونش کن نمی گویم شرار عشق خود از سینه ام کم کن چو می خواهی بسوزی هر چه بتوانی فزونش کن مروت نیست مرغی در قفس عمری بسر بردن اسیر خویش را گاهی به گلشن رهنمونش کن هر آن کس از طریق دوستی در منع ما کو شد چو بخت خویش در چاه ندامت سر نگونش کن زرنگ زرد و اشک سرخ صامت حال او بنگر ز درد دوری خود از برون سیر درونش کن