شمارهٔ ۳۳ - در مدحِ قاتلِ کفار، وصیِّ احمدِ مختار است

تورا چون جمع شد امروز اسباب توانایی چرا غافل ز اوضاع پریشانی فردایی جهان و استراحت صحبت سنگ و سبو باشد چرا بر شیشه غفلت فکندن سنگ دانایی جهان چون خانه زنبور پر نیش است و نوش وی تو گویی معدن قند است یا دکان حلوایی به غرقاب فنا افتاده و بازیچه پنداری به گرداب هلاکت اندرو گرم تماشایی به افسون عجوز دهر دل را کرده ای مایل تویی چون کودک نادان و او رندی ست هرجایی پی سودا در این بازار از سود و زیان بگذر مگر آسوده در منزل از این بازار بازآیی چو اسباب شنایت نیست در قلزم مکن مأوا شناگر می تواند غوطه ور گشتن به دریایی بود وقت رحیل و توشه ی بسیار بایستی که بی پایان بود در پیش راه دور صحرایی برو در سایه نخل امیدی جا و مأوا کن که چینی میوه عزت از او بی نخل خرمایی چراغی برفروزان به مشکوة دل ای غافل که از دامن فشانی های جهلش نیست پروایی چراغ چشم عالم کیست جز نوباوه آدم علی داماد احمد محرم اسرار یکتایی نبودی گر وجودش ریشه ی بار و بر هستی نبود عالم نبود آدم نه دنیایی نه عقبایی به همره داشت گردی از سر کویش که عیسی را مخلع گشت سر تا پا به تشریف مسیحایی اگر مهرش نبد مشاطه روی ماهرویان را عروس حسن ننهادی قدم در ملک زیبایی اگر در گردش لیل و نهار او نهی فرماید کلید روز و شب را گم کند این چرخ مینایی اگر دربانش از شاهان نماید منع فیروزی اگر دارا بود دیگر نبیند روی دارایی بنوشد آب شور از چشم صیادان ز عدل وی به شورستان گذارد پا اگر آهوی صحرایی به روز لافتیٰ الا علی گردید حق ظاهر وگرنه بود کی اصلا بروز لا و الایی زهی شاهی که فرد انتخاب دفتر هستی به نام نامی اش از بندگی گردیده طغرایی دو بیت از گفته مجذوب سازم زیب این خامه ولی اندر علو رتبه صد چندان تو بالایی تویی آن نقطه بالای فاء فوق ایدیهم که در وقت تنزل تحت بسم الله را بایی نبد گر پای لغزش در میان البته می گفتم که در حقت نصیری زد کلام پابرجایی تو دارای نعیم نعمت خوان فرضنایی تو دارای سریر رتبت سر فاوحییی تو ممدوح و خدا مادح خطاب انما شأنی ز حق منصوص نص آیه ی انا فتحنایی زبان وحی یکتایی و از برهان این معنی که همدم با کلیم الله اندر طور سینایی به عجز خویشتن شد معترف صامت ز مدح تو که نبود خامه را در وادی تحریر یارایی الا تا هست از خط شعاعی در جهان جدول ز مهر چهر رخشانت سحر در عالم آرایی تن اعدای تو مانند قارون در زمین پنهان هواخواه تو را سر بگذرد از خنگ خضرایی