شمارهٔ ۳۳ - جنگ شداد با رب‌العالمین جل ذکره

کرد چون شداد از راه عناد سرکشی بنیاد با رب العباد وز عنایت کردگارمهربان هرچه او را داد در دنیا امان تا مگر از گمرهی آید براه قلب وی شد دم به دم بدتر سیاه عاقبت مامور شد از کردگار حضرت داود بر آن نابکار هر چه خواند افسانه دوزخ برش بیشتر شد مغز کبر اندر سرش مدتی داود برآن بد سرشت کرد توصیف گلستان بهشت عاقبت داود را اندر جواب ساخت غمگین زین جواب ناصواب گفت خود سازم بهشتی باصفا من نمی خواهم بهشت کبریا داد فرمان بر خطا و روم و چین بر تمام ربع مسکون زمین از زر و سیم و جواهر بار بار استر و اشتر قطار اندر قطار گرد کردند آنقدر بر روی هم کز بیان وی شود عاجز قلم منتخب کردند خوش آب و هوا طرفه صحرایی وسیع و باصفا جمله معماران ز هر شهر و دیار جمع گردیدند روز و شب بکار تا به سیصد سال با آن اهتمام گشت آن بنیاد نامیمون تمام کرده وصف وی خدای ذوالنعم نام او باشد گلستان ارم چون خبر دادن بر آن بی ادب کرد سرداران لشگر را طلب شد ز دار الملک خود آن نابکار از پی سیر بهشت خود سوار با جلالت کرد طی راه امید دوزخی تا بر در جنت رسید از دو پا یکپا برون کرد از رکاب تا شود از سیر جنت کامیاب آنکه کرده صید پشه پیل را کرد حاضر نزدش عزراییل را جانب شداد با شکل مهیب پیک حق زد هی به آواز عجیب لرزلرزان گفت بر گو کیستی خار راه من برای چیستی گفت عزراییلم و بسته کمر بهر قبض و روح تو ای خیره سر داشت یکپا بر زمین یکپا بزین کرد قبض روح آن زشت لعین ای خداوند عزیز ذوانتقام داد از شداد شوم شهر شام صبر کردی آنقدر کان بی ادب کشت سبط مصطفی را تشنه لب راس او را با حریم آنجناب داد جا در مجلس بزم شراب با چنان حالت که دارد کبر ننک از چنین ظلمی به کفار فرنک بت پرست و گبر و ترسا و یهود بر سر کرسی به نزد آن عنود مو پریشان عصمت پروردگار زینب و کلثوم با حال نزار هر دو اطفال بازو درطاب ایستاده سر برنه بی نقاب غل به گردن قبله اهل یقین با تن تب دار زین العابدین در بر آنرو سیاه تیره بخت بی عمامه بر سر پا پیش تخت گه به زنیب می زدی زخم زبان گاه با کلثوم زار و ناتوان گاه خندیدی ز عجب آن بت پرست گاه گردیدی ز شرب خمر مست گه بلب های شهید کربلا می نمودی خیزران را آشنا گاه تا آرد دل زینب بدرد زین مزخرف کفر خود را تازه کرد لیت اشیا خی به بدر شهدوا جزع الخزرج من وقع الاسل فاهلوا و استهلوا فرحا ثم قالوا یا یزید لاتشل آه از آن ساعت که کرد آن زشت دین حکم بر قتل امام ساجدین دید چون زینب به دست قاتلش بی تحمل کنده شد از جا دلش چشم گریان کرد رو سوی یزید کی لعین منما امیدم ناامید این علبل بی نوای خسته جان یادگاری مانده از یک دودمان قتل وی گر می کند قلب تو خوش پس مرا ای بی حیا اول بکش نیست یارای نوشتن خامه را مختصر کن صامت این هنگامه را