شمارهٔ ۵۶ - در مصیبت سیدالشهدا(ع)

چه شد که روز جهان تیره چون شب یلداست ز هر طرف به فلک از زمین خروش عزاست ز فرش کرده مسیحا ز نو به عرش عروج و یا هنوز زمان مصیبت یحیی است گرفته مرد و زن از هر طرف عزای حسین بلی عزای شه تشنه سید شهدا است کسی که هست خدا خونبهای او چه عجب که چشم مرد و زن اندر عزاش خونپالاست چرا به گریه نکوشی مگرنمی دانی سرو قلب پیمبر حسین عزیز خداست چنان خیال کن اکنون که در رکاب حسین زمان یاری او وقت زوال عاشوراست اگر ز نصرت آت تشنه لب شدی محروم برای درد تو امواج گریه عین دواست چسان زیاد رود ماتم شهی که سرش جدا ز تن جگر تشنهبر لب دریاست نمی رود ز نظر حال زینب دلخون که سربرهنه و بی کس اسیر شمرد غاست دل شکسته صامت مدام در ماتم برای سید مظلوم تا به روز جزاست