شمارهٔ ۱۲ - همچنین

خوش آن دل که دایم بلا می پسندد می از ساغر ابتلا می پسندد بلا با ولا چون قرین شد خدا هم بلا را به اهل ولا می پسندد مکش روی در هم ز وضع گدایان که حق دوستان را گدا می پسندد بود مرد آن کس که چون دید دردی ز یک درد دیگر دوا می پسندد من از صبر و تسلیم بهتر متاعی ندیدم که او را خدا می پسندد رضا با رضای خدا شو که از خود همه بندگان را رضا می پسندد ز انعام عام خدا بهره دارد هر آنکس لطف و سخا می پسندد سخی را بسوزد به آتش خداوند سخا را ببین تا کجا می پسندد به هر قدر مقدور باشد عطا کن که ایزد کف باعطا می پسندد اگر زاهدی ترک روی و ریا کن که او زهد را بی ریا می پسندد ببر زنگ کین کسان را ز سینه که آیینه را باصفا می پسندد به عهدی که کردی به هرکس وفا کن که حق عهد را باوفا می پسندد مریز از طمع گوهر آبرو را که او چهره را باحیا می پسندد دلی را که معراج فرموده نامش ز انوار دین باضیا می پسندد برو شکر کن با پسندیده حق گرت خسته در مبتلا می پسندد به یکتا که هر نعمتی هست یکتا به کونینش از بهر ما می پسندد شکایت نداریم ما از جفایش کسی را که بر ما جفا می پسندد کسی کز جفایی بود روی گردان جفا پس به مردم چرا می پسندد نه خایف ز عصیان نه مغرور رحمت قرینت به خوف و رجا می پسندد به روشن دلی نوری از غیب صامت از انوار آل عبا می پسندد