شمارهٔ ۱۲ - و برای او

مرو ای جان برادر سوی میدان ز بر من منما تیره چو شب روز به مد نظر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من یادگار پدر و مادر و جد من محزون مکن از رفتن خود رخت مصیبت به بر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من من بی کس چه کنم بی تو در این وادی پر غم غیر تو دادرسی نیست مرا در همه عالم مکن از آتش هجران جگرم خون کمرم خم نکند در تو اثر آه دل بی اثر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من من خونین جگر آن روز دل از دست بدادم که در این وادی پر خوف و خطر پای نهادم بود این آرزو از دور فلک عین مرادم که خدا خیر کند عاقبت این سفر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من چه کنم گر نکنم بی تو بلند آه و فغان را چه زنم گر نزنم شعله ز داغ تو جهان را چه دهم گر ندهم بدرقه راه تو جان را به کجا می روی ای مونس شام و سحر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من خبر از درد دل خواهر بی تاب نداری داغ خود را به سر داغم از آن روی گذاری به من از کرب وبلا فوج بلا گشته شکاری صبر را گوی که تا آید و بیند هنر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من شوق سر دادن خود بسته ز خواهر نظرت را به کف شمر نهی زینب خونین جگرت را چه کنی بعد خود اطفال ز غم در به درت را آب بگذشت برادر ز فراقت ز سر من مرو ای تاج سر من سوی میدان ز بر من شه والا گهر من