شمارهٔ ۷۳ - همچنین زبان حال زینب خاتون(ع)

جان برادر فدای قلب فکارت خوب تسلی دهی به خواهر زارت از وطنت کوفیان به کوفه کشیدند تا بنمایند جان خویش نثارت حال خدنک ستمگری به کمان ها آخر دارند جمله قصد شکارت هر چه نهاد آسمان مرا به جگر داغ از غم مرگ رسول و جد کبارت رفت ز دستم برادر و پدر من داشت تسلی دلم ز ماه عذارت هر که به من می رسید گفت که زینب هست حسین گرچه نیست خویش و تبارت حال که بینم تو هم به مثل عزیزان شوق شهادت ز دل ربوده قرارت پیشتر از آنکه همره تو در این دشت آیم و بینم به این بلیله دچارت کاش که می مردم و ندیمی اینسان بی کس و مظلوم و بی برادر و یارت اصغر و عباس و اکبرت همه خفتند بی سر و بی دست و غرق خون به کنارت این همه دشمن در این زمینه بلاخیز کز همه سو بسته اند راه فرارت چون تو روی بعد خویش بر که سپاری دختر کان غریب و زار و نزارت من که زنی بیش نیستم چه توان کرد عترت آواره ز شهر و دیارت همره اطفال تو روم سوی کوفه یا که بمانم برای دفن مزارت فخر تو بس صامتا به روز قیامت گر که عزادار خود کنند شمارت