شمارهٔ ۲ - زبان حال علیاجناب صدیقه صغری

زینب چو دید بر سر نی راس شاه را بر نه فلک نمود روان پیک آه را از خاک و خون به نوک سنان دید منخسف آن رخ که کرده بود خجل مهر و ماه را گفتا به ناله ای که نمودی به عهد مهد روشن ز نور خویشتن عرش اله را جای تو بود بر سر دوش نبی چرا کردی سر سنان چنان جایگاه را شرط وفا نبود که تنها گذاشتی در دست اهل ظلم من بی پناه را آن ظلم ها که کرد پشیمان نمی کند ابن زیاد سنگدل دین تباه را سجاد غل به گردن و مسرور ابن سعد بین تا کجا رسانده فلک اشتباه را چون بر سر تو دسترسم نیست می کنم از بهر چاره بر سر خود خاک راه را آن یک به کعب می زندم دیگری به سنگ آخر گناه چیست من بی گناه را از بعد خویش بی کسی من نظاره کن یک تن چسان شکستم من یک سپاه را بر باد داده خرمن صبرم جفای شمر آری چسان تحمل کوهست کاه را نه طاقتی که بر سر نی بنگرم سرت نی صبر کز رخ تو بپوشم نگاه را از گریه گر سفید شود چشم من چه سود نتوان نمود چاره بخت سیاه را محنت ز بس کشیدم و دیدم که برده است از یاد من مقدمه عز و جاه را از من گذشت ای سر پر خون مکن دریغ ز اطفال خویش مرحمت گاهگاه را صامت ز بس نموده محن جا به ملک تن ترسم اجل بهم زند این دستگاه را