بخش ۱ - فی الکلام ذکر کلام الملک العلّام یسهل المرام

قال الله تعالی قل لین اجتمعت الانس والجن علی ان یأتوا به مثل هذاالقرآن لایأتون به مثله ولو کان بعضهم لبعض ظهیرا و قال عز من قایل ولاحبة فی ظلمات الارض ولا رطب ولا یابس الا فی کتاب مبین و قال النبی علیه السلام القرآن غنی لافقر بعده و لاغنی دونه و قال علیه السلام القرآن هوالدواء من کل دواء الا الموت و قال ایضا اهل القرآن هم اهل الله و خاصته و قال ایضا صلوات الله وسلامه علیه اصدق الحدیث کتاب الله و قال احمدبن حنبل القرآن کلام الله غیر مخلوق و من قال مخلوق فهو کافربالله العظیم سخنش را ز بس لطافت و ظرف صدمت صوت نی و زحمت حرف صفتش را حدوث کی سنجد سخنش در حروف کی گنجد وهم حیران ز شکل صورتهاش عقل واله ز سر سورتهاش مغز و نغز است حرف و سورت او دلبر و دلپذیر صورت او زان گرفته مقیم قوت و قوت زاده ملک و داده ملکوت سر او بهر حل مشکلها روح جانها و راحت دلها دل مجروح را شفا قرآن دل پر درد را دوا قرآن تو کلام خدای را بی شک گر نیی طوطی و حمار و اشک اصل ایمان و رکن تقوی دان کان یاقوت و گنج معنی دان هست قانون حکمت حکما هست معیار عادت علما نزهت جانها ستایش اوست سلوت عقلها نمایش اوست آیت او شفای جان تقی رایتش درد و اندهان شقی عقل و نفس از نهاد او حاجز فصحا از طریق آن عاجز عقل کل را فکنده در شدت نفس کل را نشانده در عدت