قصیدهٔ شمارهٔ ۹۷ - در ستایش یکی از بزرگان

س سنایی غزنوی
0 Altın Yaprak
ای به آرام تو زمین را سنگ وی به اقبال تو زمان را ننگ ای به نزد کفایت تو کفایت باد پیمای و کژ چو نای و چو چنگ ای دو عالم گرفته اندر دست به کمال و صیانت و فرهنگ با مجال سخات هفت اقلیم تنگ میدان به سان هفت اورنگ پر و بال از تو یافته رادی فر و هنگ از تو یافته فرهنگ از بزرگیست در دماغ تو کبر وز کریمیست در نهاد تو هنگ نه به کبرست حلم تو چو جبال نه به طبعست کبر تو چو پلنگ ای گهر زای بی نشیب زوال وی درر پاش بی نهیب نهنگ در دو عالم همی نگنجی از آنک تو بزرگی و هر دو عالم تنگ به تن و طبع تازه ای نه به روح به دل و نام زنده ای نه به رنگ نام تو در ازل نشانه نهاد خوشدلی در مزاج مردم زنگ دور از آن مجلس از حرارت دل آن چنانم که نار با نارنگ گه خروشان چو در نبرد تو نای گاه نالان چو در نبرد تو چنگ گاه در خوی چو اسبت اندر تک گاه در خون چو تیغت اندر جنگ کرده شیران حضرت تو مرا سر زده همچو گاو آب آهنگ گر نیایم به مجلس تو همی از سر عجزدان نه از سر ننگ خود به تو چون رسد رهی که تویی از سنا و بلندی و اورنگ روی تو آفتاب و چشمم درد صدر تو آسمان و پایم لنگ خود شگفتست از آنکه بشکیبد از چنان طلعت و چنان فرهنگ کز پی ضعف دیدگان خفاش نکند با جمال صبح درنگ مرغ عیسی کدام سگ باشد که کند سوی جبرییل آهنگ کز چنان قلزم آنک روی بتافت چشم بر پشت یافت چون خرچنگ لعل در دست تست خوش می باش سنگ اگر نیست خاک بر سنگ چکنی ریش و سبلت مانی چون بدیدی عجایب ارتنگ

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.