شمارهٔ ۱۹۳

بامدادان شاه خود را دیده ام بر مرکبش مشک پاشان از دو زلف و بوسه باران از لبش صدهزاران جسم و جان افشان و حیران از قفاش از برای بوسه چیدن گرد سایه مرکبش خنجری در دست و من یرغب کنان عیاروار جسم و جان عاشقان تازان سوی من یرغبش بهر دفع چشم زخم مستش را چو من خیل خیل انجم همی کردند یارب یاربش سوی دیو و دیومردم هر زمان چون آسمان از دو ماه نو شهاب انداز نعل اشهبش کفر و دین و دیومردم هر زمان چون آسمان از دو ماه نو شهاب انداز نعل اشبهش دست ها بر سر چو عقرب روز و شب از بهر آنک تا چرا برمی خورد پروین ز مشک عقربش درج یاقوتیش دیدم پر ز کوکب های سیم یارب آن درجش نکوتر بود یا آن کوکبش جان همی بارید هر ساعت ز سر تا پای او گوییا بودست آب زندگانی مشربش آفتابی بود گفتی متصل با شش هلال چون بدیدم آن دو تا رخسار و شش تو غبغبش هر زمان از چشم و لعلش غمزه ای و خنده ای جان فزودن کیش دیدم دل ربودن مذهبش گرچه بودم با سنایی در جهان عافیت هم بخوردم آخرالامر از پی حبش حبش