شمارهٔ ۴۳۳

برخی رویتان من ای رویتان چو ماهی وی جان بیدلان را در زلفتان پناهی با رویتان تنی را باطل نگشت حقی با زلفتان دلی را مشکل نماند راهی جز رویتان که سازد جان های عاشقان را از ما سجده گاهی وز مشک تکیه گاهی جز زلفتان که دارد چون شهد و شمع محفل از نیش جنگجویی وز نوش عذرخواهی نگذاشت زلف و رختان اندر مصاف و مجلس در هیچ پای نعلی در هیچ سر کلاهی با حد و خد هر یک خورشید کم ز ظلی با قد و قدر هر یک طوبا کم از گیاهی از لعل درفشانتان یک خنده و سپهری وز جزع جان ستانتان یک ناوک و سپاهی چون لعلتان بخندد هر عیسیی و چرخی چون جزعتان بجنبد هر یوسفی و چاهی از دام دل شکرتان هر دانه ای و شهری ا زجام جان ستانتان هر قطره ای و شاهی با جام باده هر یک در بزمگه سروشی با دست و تیغ هر یک در رزمگه سپاهی جز رویتان که دیده ست از روی رنگ رویی جز چشمتان که دیدست از چشم نورگاهی زینان سیاه گرتر نشنیده ام سپیدی زینها سپیدگرتر کم دیده ام سیاهی گر چنبر فلک را ماهی ست مر شما را صد چنبرست هر سو هر چنبری و ماهی تا باده ده شمایید اندر میان مجلس از باده توبه کردن نبود مگر گناهی از روی بی نیازی بیجاده که رباید ورنه چه خیزد آخر بیجاده را ز کاهی از تیزی سنانتان هر ساعت از سنایی آهی همی برآید جانی میان آهی