Bayramlık Giysi

Kimse onaramaz aşkın yıpranmış kumaşını tıpatıp biçmiş içimize o usta makastar eğirip ipek ipliğini göğün mavi ipeğinden geçirmiş acılarımızın paslanmaz iğnesine hiç benzemez o umutlarımızın çürük ipliğiyle teyelliyerek diktiğimiz günlük giysimize aşk ruhlarımıza giydirilen bayramlık giysi ışıldar üstünde sevincin elmas düğmeleri oyulmuş iki yürekten dökülmüş bir toka tam bir oturmuşlukla geçer uçları birbirine Aşktır hor kullanılmadan taşınacak giysi Çünkü bir kez delindi miydi yamanması güç onu kurnazlığımızla yeniden astarlasak ters- yüz etsek kusurları hemen sırıtacak ölümsüzlük ırmağında yıkanmış bu kumaş gecenin altın mekikli gök- tezgahında dokuduğu umar yok kirlendi miydi çıkarıp atmaktan başka aşkı özenle saklamalı ve ender giymeli