Bozgun

Bir kez daha denedim yalnızlığımı, içimin kopmayan ipinde sallandım, ürküttüm bulut kuşlarını gökyüzünün, sonsuzun çizgisiyle sınırlandım; bir gün çaresizlik içinde kalmışken hiçlik ordularımı çoğalttım kendimden, geçtim ölüm bataklığını hıncımla kurutarak, köprüler kurdum umutsuzluğumun putrellerinden. Ben zamanı müthiş gücümle durdurarak kurdum sessizliğin duran saatlerini, Birgün her yanımdan kuşatılmışken bir kez daha denedim kendime tutunmayı; öyle genişlettim ki denizlerimi ben koydum yerli yerine adalarımı ve öğrendim kıyışız, limansız yaşamayı.