Eşik

İsterdim ki olayım odasının eşiği O ona değmesede her an yanında kalsın Gelip gitmelerinin zorunlu bileşiği Başkaları desinler ey aşık sen aptalsın bakardım o soyunurken uyur gibi yaparak aynasına yansıyan o taşkın göğüsleri ve ruhum andırırdı içimde yaprak yaprak onun saf ışığıyla açılan kaktüsleri dururdum bir köşede miskin bir kedi gibi kımıltısız ne çıkar okşamasın elleri olurdum aşıkların en sessiz en garibi üzerimden atlarken dokunurdu bir yeri onu gözetlerdim hep ta sabaha kadar o soluk alışları bana hayat verirdi sevincin kalıbına döktüğü kahkahalar üşüyen varlığımı ısıtarak erirdi Sedat UMRAN