Kış Dörtlükleri 1

Açıldı sessizliğin sedef çekmecesi Kış yerleştirdi içine yeryüzünü Süpürdü toz halinde ufalanan günü Uçuştu havaya bu tozun binlercesi Gök mangalının patlıyan mısırları olmalı Boyuna yere saçılan bu iri iri taneler Kış'ın yeryüzüne serdiği bembeyaz halı Sessizlikten dokunmuş kim bassa deler Bir öykü ne sonrası belli, ne öncesi Toprağın kara defterinde ak yaprak Rüzgârın elinde kaldı birden koparak Biz daha okuyamadan silindi son hecesi Bir süt kâsesi kaymak tutmuş yeryüzü Uzun bir bekleyişin için için kaynattığı Dağ birden öfkelenerek yuvarladı çığı Görmek istiyor sanki ondan ürktüğümüzü Girdi sessizliğin büyük gemisi Kış'ın bir gecede kurduğu ak limanına Hemen karşılamaya koştu kimisi Kimimiz sokulamadık korkudan yanma Biri var sessizliği işliyor gergefinde Ap-ak bir gül halinde koskocaman O incecik iğnesi batırıp çıkardığı Ne yapacak bitiremeden kırıldığı zaman