Eylül Havası

Umutları avuçları arasında, tinerci çocuklar gibi, Gönlümün kahpeliğine yenik düşüyorsam. Aşk, eylül havası gibi tenimde, bir cesede, batırılan iğne gibidir. Sanma ki üşüyorum. Ve Öksüz bir çocuk gibi, camii avlusunda. Kendi, kendime konuşuyorsam. Dalından düşen yaprakları sayıyorsam. Sensiz geçen günlerimin, hesabını yapıyorum. Sanma ki deliyim. Seviyorum, sevdalıyım, demesi kolaydır. Kolaydır; aşk ateşini yakıp ağıtlar yakmak. Ama şehrin girdaplı sokaklarında. Kanadı kırık bir kuş gibi titremek. Senin yokluğun için, çekilen acının yanında. Bir hiç bile değildir. Ve şimdi; çaresizliğimi sana yansıtıyorsam. Tırnaklarımla, mermerlere ismini kazıyorsam. Ve bunca emek, bunca ömür. Eylül havasıyla, geçip gitmişse. Bu rezilce bir hayattır, bir şarkı bile değildir. Artık bu bir dramdır. En acımasızı da, çekilen bunca acının yanında, Şiirler de bile, adını gizlemektir. İfşa edememektir, sana olan aşkımı. En çekilmezide yatağımda uzanırken, bütün cüssemle senin de yerini kapatmaktır. Artık bu bir sondur diyorum. Ecele teslim olmaktır. Yani yetsin artık diyorum. ölmeden buluşalım helalleşelim. Son arzum seni görmek istiyorum. Ve şimdi sensiz, hayatımın son baharını, tenim de son eylül havasını yaşıyorum. Yani seni, yani duy artık sesimi diyorum. sevgili.