Ben Çok Üşüyorum

ben üşümemiştim çıplak ayaklarımla buzlu yollarda yürürken, gecenin karanlık ayazında, iliklerime işlemişken soğuk, hasret eserken hoyratçasına yüreğimde, ay, ay, gün, gün tükenirken yıllarım, ben üşümemiştim. bırakmıştın ya kar dağını, arkana bakmadan giderken, közlemiştin yüreğimi bir daha tütmemesine, dikmiştin ya beni, yağan karın altında, kardan adam misali koymuştum başımı yastık diye dilek taşına, yakmıştım yüreğimi, oturmuştum ya başına, ben hiç üşümemiştim. yalnız gecelere sarıldığımda, yıllarla savaşıp yorulduğumda, gözlerine bakıp ayrıldığımda ben üşümemiştim, alışmıştım soğuk havalarda bar tutmaya, sık çam ağaçları arasında, ıslık sesi ile oynamaya alışmıştım ya her an senle olmaya ben üşümemiştim, şimdi çok üşüyorum bir tanem, kat, kat yorganlar örtüyorum üstüme, titreyerek uyandığımda düşten korlaşmış yüreğime sokuyorum ellerimi, ben çok üşüyorum