Aklım Ermedi

Bilmem, beni neye hazırlıyorsun Gönlüme hayâlin girmedi gitti Kalem kâğıt hazır, yazdırmıyorsun Aklım şu işine ermedi gitti Düşün dedin, gece gündüz düşündüm "Canların düştüğü" yere taşındım Zannetme tembelim, sanma üşendim Gönül bir buket gül dermedi gitti Mazlumlar âhından, nâlân zârından Mesrûr sevincinden, tüccar kârından Ya seni seven, ne bekler yarından? Fikir buna mânâ vermedi gitti Elâleme mâlûm mu yaptıkları, Neye himmetleri, ne taptıkları, Kimseye mi kalmadı kaptıkları? Gözüm dünyâda tok görmedi gitti Şehirli dağlısı, açık bağlısı, İleri gerisi, sollu sağlısı Her âdemin var sihirli halısı! Biri akıl edip sermedi gitti Dün artık hâtırâ, yarınsa meçhûl Vâkıâ bir ammâ ihtimal, mebzûl Kafa sağlam, zekâya inmiş nüzûl Rüyâ bunu hayra yormadı gitti Görmüşler anlattı Kâbe, Kubâ'dan, Ehl-i gönül sohbet etti Ukbâ'dan Üç beş nasîhat var akılda kalan Onu da "bir kara yer" yedi gitti Bana gelinceye, çoktu diyecek Söylese herzeyi nasıl yiyecek Bir akıllı bendim, hepsi tüyecek; "Nasılsa birisi der" dedi gitti Sözü doğru olan duyan bulmadı Kulak verenlerin aklı almadı Ne zaman anlarlar belli olmadı, Hiçbiri o kadar durmadı gitti Hani gelecektik sana birlikte Berâberdik hastalıkta dirlikte Birileri öne düştü pîrlikte Çekti, yolu molu sormadı gitti Her sözünü billâh ben, gördüm âyan! Her şey seni dedi, olmadı duyan İhbâr etsem, sensin bedene koyan; Zünnârını şu nefs kırmadı gitti...