Hemdem

Gelir fikrin, gider huzûr; Derdin alır dem dem beni Kaybederim, arar bulur Bir bilmedik hemdem beni Kusar beynini bir yatır Ne gönül koyar ne hatır Sayfa sayfa satır satır Yazar durur denden beni Ben her kimi dostum sansam Tamtam tamtam binbir yamyam Sanki yemek ister "hamham" Arar durur dön dön beni Yevmiddîn'dir; dostluk yiter Gülistânlık güllük biter Gözlerimde bir el tüter El seyreder bön bön beni Sonra sen gelirsin... Hep olduğun yere gelirsin, Hiç gitmediğin yere... Seni görür sâdece, sâdece seni dinler, Ney seslerine uyanır bütün varlık Ne îmanlar kalır, O zaman ne de dinler Bu, belki olmak illetine de bir uykudur, Ammâ... Ammâ sürûr denen de, Belki de budur... Sen gelince her şey durur Gönlüm bir sazlıkta kurur Neyler üfler, kudüm vurur Nabız nabız, güm güm beni. Hemdem: Dost, canciğer arkadaş