Kâbus

Bildin mi nedir kâbus: Olmadığından olan, Ümit tükenmedikçe Devam eden şey, Mahsus! Sen, Âh, sen; Hani, hep demez miydin; "Uyur gibi yaşama!" Görmemiş değildim ki çoktan, görüleceği. Ben o yumuk gözlerle hayatlar gördüm: Boktan! Elbet, ben de suçluyum; Hattâ, tek suçlu benim. Ben, tutup dost bekledim, Geldi, Bindiğim dalı kestiler sevdiklerim! Bildin mi sebebini gözlerimdeki pusun? Durma üstünü de ört, Hadi ört ki mahpusun, Çıkış yolu kaldıkça çıkışı yok kâbusun! .. Ey, bana 'Mutsuz' diyen: Ben, daha umutluyum: Arkasız kapıların sen kilitle hepsini, Ama bekleme beni: Çıkacak... Çıkmayacak... Kastın boynuna dostum! Başka kapı buldum ben: Bu kapı, 'Büyük Dost'un...