Kudüs

Ey mukaddes, seni âlem biliyor Diliyor sînene dönmek her cân Her yerinden bir ölümsüz gülüyor Geliyor her biri bir dünyâdan Şu ümitsizliğe gel, eyle vedâ Deşme gönlümdeki hicrânı yine Kubbeden bak; biri etmekte nidâ: Yıldızımdan ayı sökmek neyine! Ey Habîb, ey Burak uğraklı şehir Gönlüm, ammâ, seni ilk kez kınadı: Zâlimin şerrine yurt'luk da nedir? Boşver artık bu gereksiz inadı Ne çözümsüz, ne çetin bilmecesin Sabah olmuş, neden hâlâ gecesin Doğrul artık; yücelerden yücesin Sen bizimsin, neler el derse desin!