Medet

Ey gönüller gözü, ey sözler özü, Medet ey kalemlerin nûnu* medet Ey geceler nûru, gündüzler gizi Medet vâr oluşun kânunu medet Dermansız bu dizler sana çekmiyor, Bu göz, yaşlarını sana dökmüyor Düştüğüm hiçbir yol sana çıkmıyor Medet ey canların cânânı medet Her "tık"ta sâniye yana yakına Döndükçe küsüyor uzak, yakına Âsuman** ağlıyor iftirâkına*** Medet damlaların ummânı medet Ben deli, ben meczup; dağları gezen, Düştüğü her yola ismini yazan Çehrem benziyorsa Mecnûn'a bâzen Medet yolların ey, "en sonu" medet Görmezse gönüller senin nûrunu, Tenler can sanırsa bütün vârını Efkârın gizlerse düne, yarını, Medet "çâresizler sultânı" Medet! * Hokkası ** Gökyüzü, gökler *** Ayrılığına