Yalnızız

Yaprağından dalları soyarken ıslık ıslık, Dağları döven rüzgâr, gökleri yırtan çığlık Kavuşurken toprak ve su denen iki âşık Çağlayıp düşen bendim: kanadım öyle kırık... Bölündü mırıl mırıl sana yürüyen uykum: Küçük bir çay da olsam, ben, sana geliyordum, Gözlerim seni görmek, yüreğim sevmek için, Sen denizde dalgaydın, ben suya hasret bir kum. Alıp da götürmedin beni engine, lâkin, Benim sebebim sendin: Sensiz, ben olur muydum? Çok gördün nihâyeti ızdıraplı bu hâle, Bu üzüntü, bu keder, bitimsiz bu melâle. Benim için ben olmak, sen olmak, bir olmaktı. Zıtlarla gelen varlık sonsuz bir iftirâktı. Gözlerimi ışığın, gönlümü aşkın yaktı, Seninle sensiz olmak beni bensiz bıraktı... Artık aynı ağaçtan ayrılmış iki dalız: Her gün daha uzağız, her an daha da yalnız.