Mavi Bir Yıldız Varmış Kendini Boyamış

Mavi bir yıldız varmış Kendini boyamış Yıldızlar sarı ve sıcaktır Uzak mavi ve soğuktur Anlam gri ve boştur Duygu rengarenk ve doludur Ay ışığı pencerene dolanmış Boyalı yıldızlar Güneşin parıltısına mahkummuş Gösteri toplumunda projektör tutulmamış Parıltılar karartıya soğurulmuş Anlamsız anlamlar görünür kılınmaz ise Sarartıya yoğrulmuş Aracı kelimelerin kendisi diva olmuş Anlamsızlık katmerlenmiş Yürek nasır tutmuş Hissiyat formüle bağlanmış Duygulanım spot ışıkları altında Onun kadar sıcak yaşanır olmuş Yıldızlar Ulaşılamayacak kadar uzak ve sıcakken Kendi yıldızımız her gün tenimize dokunurmuş Öyleyse ayrılıyorum Yoldaşım dolunaydan Yıldızlar gibi olamam Varlığım ebedi insan istikameti Yaşarken bile kardan adam Güneşe davalıyım anlayacağın Yıldızların soğuk sanılan parıltısından Bir elbise biçmek istedim İnce keskin bir yansı Velhasıl bir ışık Bir sıcağın kendi içinden taşması Soğuk ışığını kendi içinde saklar Kendisine çarpanı düz parlak bir yüzeyse Anca o imiş gibi yansır İnsanın kendisinden o kadarını bile umması aptallıktır Ben sadece aşkı giyinmek istedim (sadece kısmı yalan) Varlığımdaki ince bir taşışı Evrenle dalga geçercesine Yıldızımı arzumda yaratışımı Meğersem her insan eylemi Bir arzu şekillenmesiymiş Formülatlar biçimlenimler yaşantılanımlar farklı Yıldızlar daha sıcak ve yoğunmuş Ama bir amibin varlığı Ondan doğmasına rağmen Daha karmaşık ve soğurulmuş Metaforumu hayat dolu sanırdım Yaşananlardan arzumun içi boşalmış Çeperi daralmış Yansılara sevdalı bu gönül Ne tür bir yansı sunduğundan habersiz Işığının daraltısına tozutmuş (Evrene zaruri olarak sunulduğu sanılan yansı Verili bir toplumsal yapıya göre anlamlandırılmadığında kuruntuymuş Anlamlandırıldığında daha beter kuruntuymuş Ama hiç değilse yaşantılanmak istenilenlerle Yaşantılanır olmakla malul Birkaç kırıntıymış)