Sen Çiçek Sanırsın

sen çiçek sanırsın uyanırsın serindir gece tenini yalar karşı dağın sazağı ürperip rüzgara yorarsın o benim nefesimdir bir sokak çocuğuna uzanır elin okşar geçersin saçını kirli yüzünden çiçek açar kara gözleri sen çocuk sevinci sanırsın o benim yüreğimdir kışa renk ararken soğuk bir an pencerede bulursun kendini gözlerin uçar gider kar taneleriyle sen beyaz sanırsın o benim kapkara tenimdir mevsimler tükenir beklenende o sese kulak verir kumsala fırlarsın karanlık boyu sadece baştan çıkaran bir ıslaklık dolanır ayak bileklerine sen dalgadan bilirsin o benim ellerimdir kapatmak için yüreğindeki boşluğu çığlıklar atarsın şehir sarnıcında ne var ki aşk her dem ilkbahar bir renk görürsün dala sürmüş düş ağacında sen çiçek sanırsın açan gözbebeklerimdir