Kar çürüğü..

/*/ yakışmıyor sözcüklerin sen kokusuna düşen uzaklar sanırsın, şiirlerin de yaşamak dudağı bükülüyor siyaha kesiliyor her su düşü, umuda dair gizli öznelerimin ve ihtilal yapıyor ayrılık mısra mısra ölüme bilvesile kar yangınlarıyla üzünç istilası yakışmıyor şehirlerime, köylerime, bozkırlarıma, yaylalarıma ve dağlarıma kapanıyor yollarım, bereketi kaçıyor sofralarımın zulüm kol geziyor ümitlerimin en çocuk iklimlerinde sanırsın herkes, her şey kuş mezarlarına dönüşüyor boynumdan koynuma süzülen hıçkırık sayfalarımda siyaha kesiliyor her harfi ömrümün donuyor abartısız nefes im donuyor aşk kar altında /**/ yıldırım boşaltan bulutların namlusundan kimvurduya gidiyor yaza uçan son kuşlarım ağlamak akıyor ay'ın gözleri tükeniyor virgülleri güneşimin sanırsın, hicrana beşik kertmesi kara bir kalemle yeniden yazılıyor acının başucu romanı azalmalar lisanından siyahın siyahına gömülüyor (s)özdilim yakışmıyor müjgân sayfalarıma ayrılığın kelime yasları zemheri ağzından sarkıtlar düşüyor talihsiz yarınımın göğsüne tarifsiz bir ağrıyla doluyor sevdalı öykülerimin isimsiz gamzeleri ..ve öksüz ..ve yetim ..ve kimsesiz kalakalıyor bakışlarımın bebeği çakılıyor sinemin alnına o melun an tükeniyorum aah! çok intihar zaman siliniyor yüzümden -dokun kırmızı- tebessümlerim içini dileniyor içimden, sıcak ezgili iklimini diliyor vah ki vah boylamında Tanrı'ya sığınıp da o çaresiz kız çocuğu boğuluyor denizlerim çığlığını ilikliyor yakama buğday boyunlu oğlan kimse duymuyor, kimse görmüyor.. bilmiyorlar canıma batıyor hayat, acıtıyor derimden öte derinimi kanatıyor ömür gülümü paramparça gönül kırıkları öpüyorum.. geçmiyor iyileşmiyor çiçek masallarımın sancıyan diz(e)leri sanırsın, omurgası kırılıyor asırlık ağaçlarımın düş toprağıma düşünce kaderin buzul yazgısı kopuyorum dal kollarımdan -tomurcuklanmadan sakıncalı- ellerimi yakışmıyor sen ruhsarımla, soluğuna hicretinden ırak yaşamak sanırsın, doğmadan ölüyorum kendimi ayrılığın tek noktalı suskusuyla hükümsüz kalıyor hep sana varış gömlekli çabam vuslata dair ümitlerimle bir sönüyorum yüreğimin kandilini yitiyorum maviden avaz alaz.. görmüyorsun taş yanıyor feryadıma.. duymuyorsun bizi üşüyorum.. bilmiyorsun ve Aslı tanışmıyor hiçbir vakit Kerem'le Mecnun'a yabancılaşıyor Leyla Şirin'den haberi dahi olmuyor gerçek Ferhat'ın Ki, sütten kesiliyor bütün iyi kalpli şiirler susuyor dört mevsim çürüyor aşk, aşk karaltında ... ( hare / * İstanbul- kar siyah- 2005 / ** uzaklar -2009 )