Sessizliğin..

Bir şayia yanıltıyor aynadaki silik resmimi Sessizce uzaklaşıyorum mutluluk mehazından Gölgeler bir karanlıkta terk ediyor izlerimi Yollarımı arıyorum kaybolduğun tenhalardan Rüzgârlar taşıyor gül kokunu yüreğime Sislerden sıyrılıp yürüyorum ansızın Her adım başında paslı bir mengene Yaralıyor düşüncelerimi yuvalarında kuşların Çocuklardan soruyorum kaybettiğim sırları Kör ebeyi anlatıyorlar oynayalım diye Bir sobe direğinde görünce ağaran saçlarımı Saklandılar birden ömrümü talan eden seneye Kızıl bir ufka saplandı korkak bakışlarım Oyunlardan çekip çıkardım çocukluğumu Yarınlara yol gösteremeyen hatıralarım Şimdi bir umutsuzluğun son mahkûmu Yürüdüm kumsallardan çığlıklara basarak Med cezire hayran duygularının peşinden Kararsızlığını taşıyan bulutlardan kaçarak Sevdamı gömmek istedim acılara yeniden Bu kadar zulüm reva mı sensiz günlere Zindanlarda çürümem neyin cezası Hangi hükmü okuyacak cellâtlar yüzüme Ayrılıktır herhalde ölümden de acısı Ya ses ver saklandığın korkulardan Yada bitir çektiğim acıları gurbetinde Bir muamma duyulur sanki dudaklarından Söyle artık bekleyemiyorum bu zemheride