Sessizliğim

Sessizliğe sessizce alıştı bakışlarım ve sadeliğe vakit çalan şiirlere şaircilik oynayan kalemlerime umursamadan hem de... Uzun bir karanlıkta farkettim kısa düşüncelerimi dev vitrinimin içinde.. Küflenirken duygularım Secdesizlik çıkmazında kaybettiğim her yol ağzı dipsiz bir kuyu oldu avuçlarımda.. Sustum... durdum ve sustum, koştum ve sustum, baktım ve anladım ki, susmakmış nihayeti benliğimin... Anladım ve sustum beklerken Bekledim ve sustum öğrenirken Öğrendim ve sustum herkes konuşurken konuşmaya susadım sonra zifiri bir sessizlikte bir el bir dil bekledim yol olsun bana Beklerken sessizlik oldu yolum sonu olmayan uçurumları saran okyanusları yaran firavunlara ebedi yokluk sunan bir yol bir sonsuzluk yoklukla iç içe geçen düşünce seferlerinin bergüzarı kahkahaların mirası Veraların verâsından gelen bir sessizlik..... Öyle bir hal alır ki yitirir soluklarımı ayrılmaz başucumdan terketmez kulaklarımı Selviler diker yamaçlarıma gözümün uzanamayacağı gönlümün kaldıramayacağı bir mezarlığa iter ruhumu sebebsizce sessizce... Unuturum sonra her hatırayı ağlama nöbetlerimde gözyaşlarımla beslenen bir çeşme başında kimliksiz ve kimsesiz unuturum unuttuğumu... Bahar terkeder ansızın ufuk çizgilerimi ve damıtırm unutkanlığımdan saklanan sergüzeştimi hatırlarım ecelimi şafağım tükenirken amelsizlik girdabında yıkarlarken heykelimi Öleceğim gün düşer takvimlere görürüm her mezar taşında duyarım her ezan okunuşunda.. sonra bir bebeğin kundağından dikerler kefenimi.. sararlar beni yitiren beni bitiren en acımasız derdimi Sessizliğimi.....