Kurşun Asker

Beyaz bir sayfa olmak istedim hep Beni kirleten bir mürekkep damlası olmadın Bir şiirdin Bir deyiş Nakış nakış işliyordun kendini bana Umuda yolculuklar anlatıyordun Umudu yazıyor Umut etmeyi öğretiyordun Ne kadar umutsuz olsam da Ömür hırsızı değil Ömre ömür katan bir hayat sunmak istedim hep Bir makdül olmadın Asla bir karamsarlık ressamı olmadın Yağmurlu anlarımda bile güneş açmayı Açtırmayı bildin hep beni Gözlerimin ferine aldanıp Yakamozlara özendim Bir süzüm ışık olarak bırakmadın beni Esmer bir güneş de olsam Işığımda karanlığı bulmadın hiç Beyaz bir duvara çakılan Paslı bir çivi sandığım da oldu kendimi Hayatın tadını demlemiş bir tablo için Çakılmış olma ihtimalimi göremediğim de İki gözümün arasına köprü oldun sanki Hayatı oyun görmek istedim hep Kukla olup oynamak Oynatılmak Oyuncak evimin kapısına dokunan çamurlu bir el olmadın Ellerin hiç kirlenmemişlerdi Noktalar vardı üzerlerinde hatalarına ait Leke değildiler Küçük birer anekdottular Korkmadan yaşayabilmek istedim hep Korkularımla yüzleşmek Ve korkutmak korkularımı İçim dışımdan korkuyordu Dışım dış dünyadan Beni korkutan dış dünyanın güneşi dahi olmadın hiç Oyuncak evimi kollayan bir kurşun askerdin Hiçbir balık yutamadı beni Korkusuzca sevişmek istedim hep Yapamıyordum Olanca sevgi içinden Tutam tutam korku yakalıyordum Cehennem koru zannettiğim gece lambasına Düşman kesiliyordum Yankısı kulaklarıma vuruyordu Sesime gömdüğüm sessizliğin Sessizliğin yankısına ortak bir vurgun olmadın hiç İlk öpüşler tadında seviyordun beni Ürkek kırılgan birer inciydi ellerin.