Gel Gönül

gel gönül. yüzündeki namahrem örtüsünü kaldır da gel bana nasıl ki bir kuş raks ederse semada, işte ,bana öyle gel. tutuşmaksa şayet gayemiz,alevlerin arasında, ne ilk ne son bu yanışlar,bu kahroluşlar. yankılanırsa bedeninde bir yerde, zehirden acı hatıralar, bilesin ki,ömür denen şey şu üç satırda yazan= doğdum,yaşadım ve ölüyorum. o halde,nedir ki bu keşmekeşlik suratlarımızda, daha dur ,bekle. hüznün içindeki tatlı sularla yıka artık yüzünü. korkma yıpratıyorsa zaman seni o içindeki korkuları bir köşeye bırak da , işte,öyle gel bana...