Şimdi Sen De Herkes Gibisin

Hayatta derin yaralar almıştım. Acılarım vardı… Hep bir başınalığım, Hep terk edilmişliğim... Zamanla, Yeni sayfalar açtım hayata dair. Tüm yaralarımı iyileştirip, Gün ışığına çıkardım kendimi. Sen geldin apansız, Açıktı kapılarım. Sessizce girdin içeri, Nerede duracağımı bilemediğim bir an… Ve ben yüreğimi, Apaçık önüne serdim. Cahil bir suskunlukla, Sana ve aşka. Bilemedim, Herkeslerden olduğunu. Ve bendeki aşktan, Bir parça çalmaya geldiğini. İçim kanıyor… Damla damla akıyor yüreğime, Eriyorum… Sende bulduğum ne varsa, Yine sende yitiriyorum; Senle yitiyorum. ''Hiç bir zaman, İki yüreğin bir gönüle düşmeyeceğini''; Söylemişti bir arkadaşım bana, Şimdi anlıyorum… Gelişin, Gidişinden çalınan zamanmış; Bilemedim… Acının, Ne demek olduğunu tekrar hatırlattın. Ruhuma her dokunulduğundaki, O aynı sızıyı hissedebiliyorum. "Bir farkın olmalıydı" diyorum, Yalanlardan ve kaçanlardan… Herkes olmamalıydın. Anladım sevgili… Derinlerimden korkup kaçan balıklardan, Yalanlardan, O ruha dokunup kaçanlardan olduğunu. Anladım sevgili… Bu yaralarımın hiçbir zaman iyileşmeyeceğini, Senle yeniden anladım. Şimdi git… Şimdi beni, Bir başıma bırakıp da git. Bırakıp da sensizliğime… Derinlerimden korkup kaçan balıklar gibisin, Şimdi sende, Herkes gibisin