Ölüm Destanı

Ölümün fısıltısı karşısında titrer bir kadın gibi suskun ormanların derin karanlığı deriden bir çanakta saklanan ruh soluyarak kuşkulu mayıs tohumlarını Kudurmuş bir ayaz gibi sökün edip kanatlayarak dalar toprağın karnına Gökyüzünün anaforlarını tutan yazgı ey büyük tümce! Ey safir kuş sen acı bana. Madde ayrılırken gerçek kuşkusundan doğurur salyalı ağaçların gölgesi arafı Alevli kanatlarını gererek gökyüzünde dağılan ayak izleriyle Yakup merdiveni Toprakta sürgün veren iskeletime dokunur cemreli dudaklarıyla sevgili Gökyüzünün anaforlarını tutan yazgı ey büyük tümce! Ey safir kuş sen acı bana. Şakağım dağlanırken mülteci yangılarında dipsiz cehennemin Üzerime çöker rutubetiyle bir fahişe gibi inleyen laneti kavimlerin Uğultular….uğultular… yabancı ıslıkların yenilgisiyle başlayan cinnetimin.. Gökyüzünün anaforlarını tutan yazgı ey büyük tümce! Ey safir kuş sen acı bana. Boş sarnıçlarda kısır solucanlarla sevişen korsan tenyalar gibi Azotlu dudaklarımda ekim ihtilallerine düşkün soysuz kan bekçileri Kalır gudubet yalazında ağustosun tetikçisi Lehté kadar sinsi Gökyüzünün anaforlarını tutan yazgı ey büyük tümce! Ey safir kuş sen acı bana.