Ölüm Destanı / 2

Sır'atın kemiklerime gülümseyen pembe ışıklarının üzerinde yürüyen çocuklar Ahdetmiş mavzerler gibi duraksamadan patlayan alevden kıvılcımlarla yükselirken topuklarına değinceye dek sarılacak güneşten kızıl halkalara Ey ateş kuşları! Ey mavi kubbe! aç götür beni kanatlarında Susam tarlalarıyla çürüyen kemiklerini toplayan bedenler dolaşırlar inleyerek "Kim yeniden yakarak doğuracak, kim yeniden zemherili bir geceye gömecek" ayışının pis buharında sabaha ulaşmadan gerinen ıslak toprağı kim bekleyecek. Ey ateş kuşları! Ey mavi kubbe! aç götür beni kanatlarında Edebali soyundan binlerce Ahi selam durmadan batan şafakta parlayan kılıçlara Kan dökmüş yiğit savaşçılar gibi bedenin göklere çekilecek ızdırabın sunağında Katmerli alçıtaşlarıyla onarılmış ruhun darmadağın, ürkeceksin efendinin kollarında Ey ateş kuşları! Ey mavi kubbe! aç götür beni kanatlarında