Adın Ayrılık Olsun

biliyorum! .. şimdi sen rotası meçhul bir gemi yalnızlığında kor kokan anıları çıkarıp sandığından ayrılık rüzgarının açtığı yaralara tuz basıyorsun yankısız çığlıklarla... şimdi sen her imbat rüzgarında deniz kızlarının seni çağıran aryasında gözyaşını pul pul bağışlıyorsun yakamozlara kuytu vadilere dökülürken yıldızlar sorguluyorsun sevdanın gelmişini geçmişini çılgın bir nehir gibi avare akışlarla derin derin iç çekiyorsun buselik makamında şimdi şehir derin uykuda şimdi sevdan şehvet kuşlarının kanatlarında birazdan gece aralar efsunlu perdesini karanlığın gömdüğü parlak bir yıldız gibi diner delişmen hazların fırtınası bedeninde arınırsın en güzel yalanından dünyanın... bilirsin! .. artık zamanı değildir kendini kandırmaların ve bilirsin! .. bu son ıslanışım kirpiklerinde ama sen yine de; çektiğin çileleri saklarsın seyir defterinde...