Sürgün Durağı

ne vakit bir gölge dokunsa gidişine çektiğim perdeye ayrılığa sürgün düşler geçiyor kıyılarımdan durulmayı bilmiyor içimde gelgitlenen mavi ezip geçiyor bedenimi sessiz kıyılar kanatlarımda yorgun bir hayat çırpınışı sürgün duraklarında demlerim efkar... rüzgara dolan kokun değdikçe ciğerlerime sen alıp,ben veriyorum her solukta geceye ilişiyor hüznümün rengi ve sen sürüklüyorsun beni bu kentin isimsiz sokaklarına yüreğimin ellerinde binbir düğüm ve ben döküldükçe dökülüyorum aşka... bilirim yıldızlar sönmeden sökmez şafaklar bilirim bir adım sonrası kül olmak bu hicranın birazdan bitecek gece şimdi sarhoş kentin yüzüne düşüyor gün sarısı hatıralar bir veda havasına bürünüyor gökyüzü koca bir ayrılık kazınıyor şehrin kalbine ve hiçbir rüzgâr işlemiyor senin kadar içime...