Sus Kalbim Sus

yine uşşak makamına kanıyorum ah..! yine kimsesiz,yine sensizim aşkın zembereğini kırarak içimin en acıyan yerinden yakaladı hasret titredim yok olurcasına Ege'nin sesi yankılandı içimde kaçamadım sen kokan imbatın uğultusundan keşmekeş sancılar içinde kıvrandı ruhum kaybolmuş benin elleriyle sarıldım yokluğuna... kederlerimin eflatunundayım şimdi buz mavisi bir soğukla donuyor ellerim çatırdayan ömrüm gibi sararan yapraklar sineme taşıyor çiğ damlalarını bam telimden vurdukça hasret hatırlıyorum..! mavilerin içinden süzülerek sonbaharda bir elin avuçlarımdan kaydığını.. oysa ne çok düş birikmişti yüreğimde şimdi ise soluğumda dinmek bilmeyen bir tipi içimde bir kent yaprak döküyor sessizce sadece hırçın rüzgarların, mavisini yitirmiş dalgaların uğultusu duyulan dışarıda sürgün edilmiş yağmurun gözyaşları hüzüne boyuyor bastığın bütün kaldırımları.. şimdi aşk isyankar kendine öksüz düşlerim üşürken her gece yastığımda sesime yağarsın kan ter içinde alnımda çözülür yıllar yavaş yavaş sancılanır sol yanım sonra iliklerime işler çaresizlik susar bütün notalar kırılan dallarımdan acımasızca fışkırır sensizlik silinir güfte..yenilmiş bir şarkı olur artık yaşamak... 'sus kalbim sus! aşk denilen bu kör kuyuda şimdi susmak yakışır sana'