Uçurum Çocukları...

içimde bir uçurum çocuğu kandıramadığım bütün sular tersine akmakta kendime çıkamadığım yollar ve buluğ çağından kalma bir resim bir sis ki ne ismim belli ne de cismim kentler düşer devrik cümlelerime toplayamam kendimi her bir sokak lambası sanki örgüt militanı yitirmiş kimliğini bu kentin sıska varoşlarında kim çözdü saç örgülerini onları kınalı parmaklar örmedi mi deniz gözlerine gömüldüğümüz şimdi içim dışım ayaz bu şehirde kemer altına bırakılan düşler aklımı zorlar kemeri çözen eller esmer bu gölgeler de kim aç/ sefil bir kıyamet sessizliği dururken gözlerime kimdir bu ellere kefil siz...zulmün peygamberleri lanetleyin doğurganlığımı doğmamış çocuklar düşürüyorum ninnilerim çalındı çalınalı flu bir zaman süt kokan ağızda küfrün en delisi bu ayıp benim değil çağırıyor hala beni çocuk sevdam dileklerim var bir o kadar sübyan daralan bir dünyayım şimdi kendime öfkem kime sevdam kime bilemediğim adım KADIN kimliğimden kime ne uzak bir zaman vişne çürüğüne yatırılmış umutlar kanar ha kanar sessiz karanlık yalnız eli baldıran bulaşığı adamlar yüreklerini nerde bırakmış çocukların alfabesi çalınmış ondan sus inmiş düşlerine ey diller /dinler/tanrılar bu bir çılgınlık size bahşettiğim minyatür bir krallık hükmünü sürün şimdi yıkılıyor insanlık perdelerin yırtıldığı o uzak ülkelerde ben hala siyah-beyaz bir resimde üzerimde puantiyeli bir elbise